U mężczyzn szukam męskości. Nie chodzi mi o umięśnioną klatę czy przyciskanie do ściany. On ma być moim wsparciem, szanować moją prywatną przestrzeń, ale równocześnie przywrócić mnie do porządku kiedy popadam w swoje wariactwa, nawet mocno mną potrząsnąć. I zdecydować, gdzie jedziemy na weekend albo banalną kolację. Nóż mi się otwiera, gdy słyszę “co zechcesz kochanie”. Dziewczyny od czasu do czasu potrzebują, by facet przejął inicjatywę i je poprowadził.
Znajdź kogoś, kto nie pyta Cię czy masz czas. Kogoś, kto czeka na Ciebie, mimo swojego pośpiechu na autobus. Kogoś, kto łapie Cię za rękę, patrzy Ci w oczy i mówi, że jesteś piękna. Kogoś, z kim najnudniejsza czynność staje się fascynująca. Kogoś, kto umie Ci powiedzieć, że tęskni. Kogoś, kto nie robi tego, czego nie chcesz. Kogoś, komu nie przeszkadza deszcz i brzydka pogoda. Kogoś, kto przepuszcza Cię w drzwiach i nie patrzy przy tym na Twój tyłek. Kogoś, kto pójdzie z Tobą na zakupy, mimo że potrafisz zastanawiać się naprawdę długo. Kogoś, kto zatrzymuje się i przytula Cię na środku drogi, w tłumie ludzi- BO TAK. Kogoś, kto wiąże Ci buta, bo Tobie nie chce się schylić. Kogoś, kto tańczy z Tobą w parku, mimo że ciągle depczesz mu po nogach. Kogoś, kto sprawia, że przestajesz się bać. Kogoś, kto ściąga kaptur, gdy go o to prosisz. Kogoś, kto nie musi pamiętać o Twoich urodzinach, bo codziennie kupuje Ci kwiaty. Kogoś, przy kim nie musisz udawać. Kogoś, kto ubiera czerwony krawat, (mimo że nienawidzi czerwonego) tylko dlatego, że Ty tego chcesz. Znajdź kogoś, kto pamięta, gdzie pierwszy raz złapałaś go za rękę i w który policzek najpierw pocałowałaś. Kogoś, komu ufasz bez żadnego ‘ale’. Kogoś, komu podobają się Twoje nieuczesane włosy. Kogoś,kto przed każdym dotykiem pyta, czy może. Kogoś, kto obejmuje Cię od tyłu, bo wie, że to uwielbiasz. Kogoś, kto powie ‘stój’ i złapie za rękę,gdy będziesz przechodzić przez jezdnię. Kogoś, kto namiętnie złapie Cię w pasie, oprze o najbliższy budynek, a w jego wzroku zobaczysz słowa “chcę Cię”. Kogoś, dla kogo chcesz stawać się lepsza. Kogoś,kto nigdy nie sprawia Ci bólu- i nie doprowadziłby Cię do łez. Kogoś, kto pisze do Ciebie pierwszy, mimo że tego nie lubi. Kogoś, kto Cię nie ocenia. Kogoś, kto całuje Cię w szyję, gdy rozmawiasz przez telefon. Kogoś, przy kim właściwie nie czujesz nic nadzwyczajnego. Czujesz po prostu, że wszystko jest tak, jak ma być. ŻE WSZYSTKO JEST W PORZĄDKU.
Wydaje Ci się, ze u niej wszystko dobrze? Popatrz na nią. Stoi obok jakiegoś chłopaka, w tłumie głupich uczniów. Uśmiecha się. Nie sądzisz, ze zbyt szeroko, nie sądzisz, ze zbyt sztucznie? Przyjrzyj się jej teraz, lekcja. Siedzi obok chłopaka. Wbijają sobie wzajemnie palce pomiędzy żebra, ryzują obrazki w zeszytach. Widzisz jej uśmiech. Widzisz jaki szeroki? Nie sądzisz, że jest sztuczny? A popatrz teraz. Wraca do domu. Cały dzień ktoś ją otaczał, cały dzień miała na ustach szeroki uśmiech. A co widzisz teraz? Grobowa mina, jakby szła właśnie na swój własny pogrzeb. A wiesz dlaczego? Ona wcale nie jest szczęśliwa. Robi dobrą minę do złej gry. Wie, że właściwie jest całkowicie sama. I wie, że gdy zostaje sama wracają wszystkie wspomnienia. Wspomnienia, które tłumi w sobie przez cały dzień.
